Toen meneer Van Ginkel vorig jaar zijn appartement in Ede verruilde voor een woning in Apeldoorn, was dat voor de geboren en getogen Edenaar een flinke stap. Hij verliet zijn vertrouwde omgeving om dichter bij zijn dochter en kleinkinderen te wonen. Dankzij de ondersteuning van KleinGeluk kon hij deze stap met vertrouwen zetten. ”Vanaf het eerste moment was alles goed geregeld. Het voelde alsof de zorg die ik in Ede ontving, één op één werd overgenomen.”
Aanvankelijk had meneer Van Ginkel slechts beperkte ondersteuning nodig. Hij deed veel zelf en ontving alleen hulp bij het douchen en zijn medicatie. Maar na een hartinfarct veranderde de situatie. Het VPT (Volledig Pakket Thuis) bood uitkomst. Sindsdien krijgt hij dagelijks hulp bij het aankleden, douchen, medicatie en het zalven van zijn ogen. Ook komt er wekelijks huishoudelijke hulp. ‘’Toen ik terug kwam uit het ziekenhuis werd mij meteen de zorg geboden die ik nodig had. Zonder die ondersteuning had ik hier niet zelfstandig kunnen blijven wonen.’’
Meneer voelt zich nog altijd heel zelfstandig. Hij maakt ontbijt klaar, gaat met zijn scootmobiel naar het nabij gelegen winkelcentrum voor een boodschap en maakt zijn eigen lunch tussen de middag. Voor de avondmaaltijd schuift hij aan in De Brink, de gemeenschappelijke ruimte van woonzorgcentrum De Matenhof. ‘’We zitten daar meestal aan tafel met een vast groepje van tien. Het samen eten is gezellig en na afloop drinken we nog een kop koffie. Dat sociale stukje is voor mij minstens zo belangrijk als de praktische hulp.’’
Zorg met warmte en aandacht
Wat voor meneer Van Ginkel het verschil maakt, is de manier waarop de medewerkers hun werk doen. Hij vertelt hoe ze hun avondronde voor meneer Van Ginkel zo laat mogelijk op de avond plannen, zodat hij met zijn oogzalf de nacht beter doorkomt. Ook komen ze na hun dienst regelmatig nog even langs voor een praatje of een kop koffie. ‘’Ze doen het met liefde en plezier, dat voel je.’’ Meneer raakt geëmotioneerd. ‘’Gedurende de periode rondom het overlijden van mijn vrouw, heb ik ontzettend veel steun gehad aan zorgmedewerkers. Dat geeft mij kracht om door te gaan.’’
Zelf probeert hij daar iets tegenover te zetten. Een vriendelijk woord, een lach, iets lekkers. Hij wijst naar zijn eettafel, waar een grote glazen schaal met chocolaatjes staat. ‘’Als je zelf niet vriendelijk doet, kunnen ze jou die liefde ook niet geven. Het is een wisselwerking. Ik merk dat mijn houding gewaardeerd wordt. Zo zei laatst een van de medewerkers: ‘Meneer, wanneer ik u zie, heb ik meteen weer plezier in mijn werk’.
Samen betekenis geven
Dankzij het VPT is er ruimte voor meer dan alleen lichamelijke zorg. Zo kon hij samen met twee medewerkers een klein uitje organiseren. Zijn onderbuurman, die ook gebruik maakt van het VPT, kon wel wat extra aandacht gebruiken volgens meneer Van Ginkel. ‘’We zijn met twee medewerkers naar het winkelcentrum gegaan en hebben daar samen genoten van een kop koffie met een grote wafel met warme kersen. Deze momenten maken het leven echt waardevol. Mijn onderbuurman had de tranen over zijn wangen rollen.’’
Het geeft meneer Van Ginkel een diep gevoel van dankbaarheid. Niet alleen omdat hij voelt dat hij kan terugvallen op de zorg, maar ook dat hij merkt dat hij er nog steeds toe doet en ondanks zijn leeftijd zijn zelfstandigheid behoudt. ‘’Ze zien mij niet als patiënt, maar als mens. En dát, is misschien wel het allerbelangrijkste.’’
Thuis in Apeldoorn
Wanneer meneer Van Ginkel terug kijkt op het afgelopen jaar, is hij duidelijk: de overstap naar Apeldoorn en het gebruik van het VPT hebben positieve impact op zijn leven. ‘’Ik heb een heerlijk huis, een prachtig uitzicht op een groen park, familie in de buurt en het belangrijkste: ik ontvang de zorg die ik nodig heb. Wat wil een mens nog meer? Ik ben meer dan 300% tevreden!’’
